‘Wat wil jij later worden?’ is een veelbesproken levensvraag onder kleuters. De een wil voetballer, de ander model, prinses, brandweerman, dokter of baas van McDonald’s worden. Maar hoe komt het dat we in de onze jongere jaren denken over heel praktische beroepen als ideaal en dat uiteindelijk het overgrote deel belandt in een iets minder praktische tak van sport? Accountant, analist, adviseur, business development manager, coach, het zijn dé beroepen van onze kenniseconomie. Maar niet echt de beroepsgroepen die direct indruk maakten in je kindertijd. Ironisch, niet?

Verrast was ik toen ik een maand of drie geleden een fragment in Tegenlicht zag, waarin mega investeerder Jim Rogers verklaart dat hij zijn kinderen nu eerder naar een praktische opleiding zou sturen dan naar een MBA. Volgens deze man gaan namelijk alle kennisberoepen in de nabije toekomst teniet die 1. in de economische stromen liggen en niet transparant zijn en 2. in de marketing of communicatie branche liggen in de vorm zoals ze nu zijn (sturende marketingmensen).

Tja, wat valt er tegen een succesvolle miljoeneninvesteerder in te brengen? Die rondloopt in een kanariegeel pak met een roze strik?

Een andere bijzondere spreker die sinds 2006 de fans van TED inspireert, is Sir Ken Robinson. Hij claimt dat het gestandaardiseerde industriële ‘fast food’ model van onderwijs niet langer werkt. Onderwijs moet weer persoonlijk worden en inspelen op individuele talenten. Als je deze speech nog niet hebt gezien, zeer de moeite waard. Ook zijn TED TALK van 2006 is nog steeds erg actueel trouwens.

•